Si harrove, o gëzim i shkuar,

Se pranvera vinte me të shpejtë

Ndali vrapin shpirti i mashtruar

Mbledh e struk – tërhequr si një breshkë.

Si harrove këtë maj shpërthimi

Ditën kur veç dridhej buza jote

Shtatin tim, oh, ku fërgëllin

Si përqethje valësh zu të shkonte?

Si harrove duart ku blatove

Psherëtimën tënde të sinqertë,

Si harrove prehrin ku pushove,

Dufn’ e përqafimit aq të nxehtë?